vrijdag 27 februari 2015

Mijn eerste vogelblog


In februari ga ik altijd met een paar dames op mossenexcursie. Dames die normaal gesproken de toppen van de bomen afspeuren naar vogels. Maar in deze tijd van het jaar lijken zelfs de meest verstokte vogelaars door de knieën te gaan.

Hoewel......  een paar dagen voor de geplande datum krijg ik een berichtje. 'Als dat de aalscholvers reeds in bruidskleed zijn en ja, niet dat mossen ook niet mooi en interessant zijn, hoor, maar.....'.



In plaats van kruipen door de duinen gaan we varen. Naar de aalscholvers.
De observatiehut staat midden in de kolonie, op ongeveer boomkruinhoogte: zo kijk je regelrecht in de nesten. Optimaal gluren dus.  Het is wat lastig om de camera tussen de planken van de kijkluiken te wurmen, maar je kunt niet alles hebben. De gemiddelde fotograaf zal ook niet blij worden van al de elzenkatjes en -propjes die de aalscholvers als decor voor hun kolonie hebben gekozen. Ik vind het wel wat hebben.



Je staat zo midden in de kolonie dat thuis op het scherm de beeldvullende aalscholvers over het algemeen staartloos zijn. Heb je dat weer. 



En zo klikken wij en de aalscholvers gaan, af en toe een geïrriteerde blik onze kant op werpend, door met hun takjestransport, het fatsoeneren van het nest en het schijnbaar doelloos voor zich uitstaren.



En liefdesdingetjes natuurlijk.

Ja ... en dus .... en ondanks dat het bijna 23 maart is op blogspot .....



In een verre verte zit een koppeltje op hun nest. Donkere silhouetten in schel tegenlicht. Mooi wel. Ze rangschikken de takjes van het nest nog wat, kijken elkaar eens diep in de ogen (?) en dan slaat de hartstocht toe.




Niet dat ik nu opgetogen denk: YESSS!! BALTSENDE AALSCHOLVERS!!

Nee, dan denk ik dus: "wat een prachtig lijn vormt de nek van die aalscholver, wat een sierlijke bewegingen. Het lijkt een beetje een Oosterse prent met die nonchalant geplaatste, fragiele lijnen van de katjes en de propjes. Daar zou je een wereldfoto van kunnen maken, alsof het geschilderd is met een fijn kwastje gedoopt in Oostindische inkt".

MITS de camera genegen is te focussen, MITS de belichting goed staat, MITS de focus op de juiste lijnen staat, MITS er tussen de hut en het nest geen storende takken zijn (niet erg waarschijnlijk dit laatste), MITS... EN MITS...... Het zijn altijd panische momenten met de gedroomde wereldfoto voor de lens.



"Gut", zegt een van de dames, gealarmeerd door mijn geconcentreerde geklik, "fotografeer je soms die baltsende aalscholvers?"

Even val ik perplex stil.

O ja, de balts, vogels in bruidskleed! Hoogtepunt voor elke vogelfotograaf. Liefdesdansen, lijnenspel. Ondertussen draaien alle camera's richting het liefdespaar en zodoende weet iedereen opgetogen het moment supreme vast te leggen, behalve ik. Tegen de tijd dat ik het nieuws dat ik baltsende aalscholvers voor de lens heb, heb verwerkt, zit mevrouw al weer tevreden in d'r up op het nest.

En wat betreft die wereldfoto..... nog even blijven oefenen!





Gelukkig gaan we volgende week alsnog op mossenjacht.



vrijdag 20 februari 2015

Mossentijd

Hoewel de wind nog koud is, hoewel er soms nog een dun laagje ijs op het water ligt en de dagen vaak nog grijs zijn, voel en zie je toch overal de eerste tekenen van de lente. De eerste warme zonnestralen op je gezicht. De vogels die druk zijn met de voorbereidingen voor het broedseizoen. De knoppen op de kale takken. In mijn tuin verschijnen de eerste krokussen. Maar het is vooral die onmiskenbare, beloftevolle lentegeur die maakt dat je denkt aan snoeien, aan wroeten in de aarde,  aan stinzenplanten en wilde orchideeën en de voorjaarsschoonmaak.

Gesteelde haarmuts



En natuurlijk, kriebelende lente dat betekent ook mossentijd!

Na de uitputtende jacht op een torenvalk - "hé een biddende torenvalk!! Focus, focus... YES! nee.. " - alsof ze weten dat ze eindelijk scherp in beeld zijn vliegen vogels altijd exact op dat moment een stukje verder, jij er achteraan, en weer focussen, net niet en weer vliegen en rennen - (lees je dus een paar dagen later dat de geoefende vogelaar de rijdende schuilhut daar parkeert waar hij denkt dat de vogel zal gaan bidden als hij op de gespotte plek uitgebeden is. Zo doe je dat dus.....).
Maar goed, na die uitputtende jacht zonder al te indrukwekkende, fotografische resultaten, zak ik neer in het gras langs een van de kanalen. Er glinstert een groen-wit tapijtje.

Gewoon krulmos - een alledaags mos, dat ook graag in plantenbakken groeit. Te herkennen aan de als een zwanenhals gebogen kapselsteel en het aanvankelijk iele, bijna doorzichtige sporendoosje.

Gewoon krulmos met nog iele, bijna doorzichtige sporendoosjes
Het sporendoosje van Gewoon krulmos is asymmetrisch en heeft een scheef geplaatst dekseltje.

Gewoon krulmos heeft een 'scheef bekkie'


Terwijl ik aan het fotograferen ben, valt mijn oog op een klein felrood kapseltje.
Dat is altijd weer het verrassende van mossen. Waar vanaf stahoogte gezien niets bijzonders lijkt te groeien, blijkt ineens van alles en nog wat te vinden zodra je door de knieën gaat. Hoe langer je zit en rondkruipt, hoe meer je ontdekt.

Zilvermos. Ook zo'n alledaags mos, je herkent het aan de stijf tegen het stengeltje gedrukte, zilverwitte blaadjes. Het lijken net piepkleine, zilveren wormpjes. Zilvermos heeft beeldschone, rode kapsels.

Felrode kapseltjes van Zilvermos

De plantjes van Zilvermos lijken net zilverwitte wormpjes

Zilvermos

Rijk kapselsend Zilvermos

Zelfde plukje maar dan met wat ijs

En natuurlijk, altijd present in het februariblog, mijn geliefde Purpersteeltje.

Jonge kapsels van Gewoon purpersteeltje







De bootvormige blaadjes van Gewoon purpersteeltje





Vorige week was ik op Kootwijkerzand. Een altijd weer fascinerend natuurgebied,  zeker in de vroege morgen, met mist en een voorzichtig door de wolken brekend zonnetje.

Het was nog net iets te vroeg - een paar weken - voor de rode, kapselende 'haarmosvelden'. Het is hoofdzakelijk Ruig haarmos. Het verschil met andere haarmossen is de witte glashaar aan de bladtoppen.

Ruig haarmos, nog zonder kapsels, maar toch wat rode accenten door de gekleurde stengeltjes
Een paar dappere kapsels van Ruig haarmos trotseren de nachtvorst
 Ruig haarmos verkeert vaak in gezelschap van Grijs kronkelsteeltje. Een mos met rechtopstaande blaadjes met een lange, witte glashaar. De kapselstelen hangen kronkelig naar beneden.

Grijs kronkelsteeltje met lange glashaar



En zo vult het blog zich toch vrij gemakkelijk met mossen, zodat mijn bezoekers de wankele schreden op het pad der vogelfotografie vooralsnog bespaard blijven.