donderdag 18 december 2014

Zoektocht naar Adonis

Iedereen heeft dat wel, denk ik, zo'n wensenlijstje. Die ene vogel, die ene plant, die ene paddenstoel.... !

Sinds ik Adonis zag, geportretteerd met een tooi van ragfijne ijspegeltjes en de voeten in de sneeuw, zou en moest ik Adonis vinden.

Adonis... de schone jongeling, bemind door vele godinnen in evenzovele verhalen. Een jongeling van onaardse schoonheid en daarom begeerd door zowel de onder- als de bovenwereld.
En in elke variant van het verhaal sterft Adonis in de herfst en wenen de hemelen met de godinnen en wordt de aarde  kil en dor. Totdat in de lente Adonis terugkeert vanuit het dodenrijk en de aarde zijn terugkeer viert met hernieuwde, uitbundige vruchtbaarheid.

In de Sumerische variant wordt Adonis (Dumuzi) geboren uit de moedergodin Inninsinna, de zustergodin van Tolkiens Yavanna. Vandaar misschien.

In het paddenstoelenrijk is Adonis zo niet de schoonste onder de paddenstoelen, dan toch zeker de schoonste onder de mycena's.

Ballet van Kleine beukenbladmycena's




Mycena's zijn, denk ik, zo'n beetje de populairste paddenstoelen bij de natuurfotografen. Niet verwonderlijk, de kleine (soms piepkleine) paddenstoeltjes met sierlijk slanke steeltjes doen het goed voor de macrolens.
De forsere mycena's zijn gelijk een stuk minder populair.

Het Heksenschermpje (Mycena rosea) bijvoorbeeld. Een wat slungelige, slonzige, vrij forse paddenstoel en heel erg heel fout roze. Het Heksenschermpje lijkt op het Elfenschermpje (Mycena pura), dat dan ook nog een rozige steel heeft en iets fijner gebouwd is.

Heksenschermpje (Mycena rosea)
Hetzelfde geldt voor de Helmmycena (Mycena galericulata). Door het ranke steeltje al iets meer doorsnee-mycena-achtig.   De hoed is net als de hoed van het Heksenschermpje flodderig en broos. Handig kenmerk van de Helmmycena vormen de dwarslamellen tussen de gewone lamellen.

Helmmycena's (Mycena galericulata), te herkennen aan de dwarslamellen en het wat flodderige hoedje


Op Waarneming.nl zie ik Adonis af en toe langskomen. In de Waterleidingduinen....

En hoewel ik het normaal gesproken als vals spelen beschouw om op de vondsten van een ander af te gaan, maak ik hier een uitzondering.
Coördinaten ingetoetst, de paden op, de lanen in. Ineens helemaal van deze tijd lopen we met de blik gericht op het alleswetende schermpje. We klimmen over hekken daar waar het scherm ons vertelt dat we over hekken dienen te klimmen, we kruipen onder prikkeldraad door daar waar het scherm gebiedt onder het prikkeldraad door te kruipen. We doorkruisen duindoornstruwelen (au!), struikelen over boomwortels (nog meer au!), waden door de poeltjes (kwak-kwak... is dat de boomkikker? Even kijken we op... ).

Mycena's te kust en te keur.

Chloormycena's, niet te missen door de bleekwatergeur


Kleine breedplaatmycena, met dus brede, wijd uiteenstaande lamellen 
Streepsteelmycena, met gestreepte steel, om dat aanschouwelijk te maken had ik op de steel moeten focussen
De gestreepte steel van de Streepsteelmycena








"Nou hier is het dan. Kijk maar, ik sta met mijn blauwe wandelpijltje precies op het rode puntje".

Ondertussen zak ik diep weg in de drassige grond. Help! Zo voelt de beginnende dood in het veenmoeras. Even heb ik visioenen van hoe dat moet zijn, wegzakken in het moeras, steeds dieper en dieper....  Met moeite krijg ik mijn voet (en schoen) terug van het moeras.

"Zie jij 'm?" We zien hem niet. Niet vlakbij het rode puntje, niet in de wijde omgeving van het rode puntje. We analyseren elke centimeter.




Een prachtige, bijna zwarte mycena, zou best een Veenmycena kunnen zijn, want we staan inmiddels temidden van de veenmossen van de AWD.  En even vergeet ik Adonis. Kapselend veenmos is zo-o-o-o leuk, maar dat een ander blog.

Mijn vriendin houdt me bij de les. Zij heeft weinig idee van hoe Adonis eruit ziet, behalve dan dat hij een mycena is en rood. En dus roept ze bij elke rode paddestoel hoopvol: "Deze misschien?"

Bloedsteelmycena, bij kneuzing komt er rood sap uit de steel of het hoedje

Het was misschien eenvoudiger geweest als de op Waarneming.nl ingevoerde Adonis met de groothoeklens gekiekt was in plaats van in artistieke wolken. Een plaatje van de directe omgeving was een enorme steun geweest bij onze zoektocht.

Bij vogels heb je het dan toch gemakkelijker. Dan staat er gewoon een horde mensen op zo'n plek. En die wijzen met z'n allen. "Kijk, daar!" In dit vrij verlaten stukje AWD tref je soms wel een andere zoeker,  maar net als wij met het hoofd gebogen, in zichzelf gekeerd, speurend tussen de bladeren, de stammen, de takken, het mos en het gras.

 Adonis groeit in drassige pijpenstrootjevelden. Pijpenstrootjes volop, drassigheid ook, maar hoe we ook zoeken, geen Adonis.

Tig keer ben ik terug geweest, ik denk dat ik elk pijpenstrootje in het gebied inmiddels wel ken. Geen Adonis.

Dan vragen andere dingen onze aandacht en uiteindelijk geven we Adonis op (een beetje).                                          

                                                                ****

Het is maandag 15 december, het is koud, het regent af en toe, er staat een straffe wind. We zijn op weg naar de wilde zwanen. Op weg, want de afstand is zodanig dat we daar in 1 dag 'wandelen' nooit aankomen. Ik neem de route door het veengebied, omdat het een leuke wandeling is en je er van alles kunt vinden (vandaar dat we nog nooit bij de wilde zwanen zijn aangekomen).

Het is een gedenkwaardig moment als ik ineens, diep weggedoken tussen de verrotte bladeren, een klein wit-rood iets zie lonken. ..............

.. lamellen opstijgend ... aangehecht met aflopend tandje ... dwarsadertjes... wittig tot bleekroze... steel wit ... !!



Op datzelfde moment breekt de zon door, tegelijkertijd barst een enorme hoosbui los, het is bijna bizar...... Adonis die sterft en wordt wedergeboren. Voorzichtig veeg ik de blaadjes weg, Adonis is zwak, hij wankelt op zijn steeltje.

Nee, nee.. blijf staan, Adonis, houd vol! Niet uitgerekend nu naar de onderwereld terugkeren!



Dit is een Adonismycena!

5 opmerkingen :

  1. Ik houd van blogs met een verhaal, en als een verhaal leest als een spannend boek, zodat ik zelfs bijna vergeet naar de foto's te kijken, dan is de blogserie geslaagd!
    En ja, en als dan Adonis gevonden wordt... móói toch??!!

    Groetjes Loes

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Albertine, wat heb ik genoten van je verhaal! Spannend, meeslepend en ook nog informatief. Ik zal dat Adonisverhaal nooit meer vergeten. En dan uiteindelijk toch dat beeldschone paddenstoeltje ontdekken, nét voor zijn einde.
    De andere paddenstoelenfoto's zijn ook al zó mooi.
    Hartelijke groet, Zem .

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zucht ......
    Wat een verhaal. Applaus!
    En wat een geluk dat je hem hebt gevonden, zodat ik nu weet hoe hij eruit ziet. Stel je eens voor dat ik zonder beeld verder had moeten gaan. Onvoorstelbaar.
    Groetjes, Gonnie

    BeantwoordenVerwijderen
  4. O wat ben ik toch blij dat jij weer aan het bloggen bent Albertine!
    Wat weer een prachtig meeslepend natuuravontuur, ik was al bijna op weg om je
    te redden uit het moeras...
    Wat ook weer boeiende informatie die je geeft over de diverse mycena's.
    En wat geweldig dat de de adonismycena uiteindelijk toch nog hebt gevonden, het is een werkelijke schoonheid.
    Dank voor het delen van dit prachtige blog!
    Natuurkieker Coby

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hai Albertine,

    Klinkt heel bekend. Of het nou een paddenstoel, plantje of vogeltje is, de zoektocht is vaak leuker dan wanneer je er zo tegen aanloopt. Als je dan eindelijk succes hebt, is de voldoening groot. Mooi verhaal, mooie foto's.

    Groetjes,
    René

    BeantwoordenVerwijderen