donderdag 4 december 2014

Voorjaar, zomer, herfst, winter

Zo schrijdt de tijd voort. Elke ochtend denk ik 'vandaag eens een blog schrijven', de dag is om voordat je het weet,  zonder blogje.

Ezumakeeg


Na de belevenissen met de papegaaiduikers heb ik de smaak van de vogelfotografie helemaal te pakken en een tijdlang behoor ik min of meer tot de vaste inventaris van de Groene Jonker en andere bekende vogelgebieden.

Gewapend met een dikke vogelgids en de telelens.

Vogelgebieden: je ontmoet er haast meer leuke mannen dan leuke vogels....  Maar een man heb ik al, nu de vogels nog!

"Wilt u even door mijn scope kijken misschien, ginds staat de Groenpootruiter?" De Groenpootruiter, of Geel- of Rood-, daar wil ik vanaf zijn.
"Nee, dat gaat u niet lukken met de telelens. Dan heb je echt zo'n toeter nodig."

Bergeenden


Het is een vak apart, vogelfotografie. Waar ik gewend ben om op mijn dooie akkertje het statief uit te pakken, de juiste lens op te schroeven, 's wat om me heen te kijken, het gevonden object te bewonderen en te analyseren, moet je bij vogels vooral snel reageren, eerst klikken, dan denken.

Ook kom ik er al snel achter dat de gemiddelde Birdpixer  minimaal 15.000 euro aan apparatuur meesleept. Wie breed heeft, laat breed hangen, ook in de vogelfotografie.

Qua fotografie gaat 't 'm niet worden,  de prullenbak slibt bijkans dicht.
De blauwe verenbaal, die ik aantref in het riet waar anderen die dag (blijkt 's avonds op de blogs) roerdompen ontwaarden, is dan ook meer een unicum dan een topfoto of -vondst.

Verdwaald in de Groene Jonker




Maar toegegeven,  het is niet alleen een kwestie van 15.000 euro. Zoals gezegd, alert zijn, snel zijn, eerst klikken, dan denken. Of uren aan het water zitten, onder een boom staan of in zo'n vogelkijkhut hangen en wachten, wachten..........  Engelengeduld heb je ervoor nodig.

Naarmate de weken vorderen, begin ik enigszins vat op de materie te krijgen. Met als hoogtepunt de gidsen op het bootje op het meer die roepen "hé, wat zit daar nou?" en alle hoofden draaien zich richting de 'hé-wat-zit-daar-nou'. Een aalscholver toch? Het is toch gewoon een aalscholver? Volgens mij wel ...

"Nee, da's echt geen aalscholver", mompel ik dan net alsof ik heel deskundig ben en ik sta al rechtovereind en klikkerdeklik.

Yippie! Een visarend!

Afijn, de visarend doet daarna nog allerlei dingen met vis en als ik een toeter van 12.000 euro had gehad, dan zouden het best leuke foto's hebben kunnen zijn. Zelfs vanaf een wiebelend bootje vol druk fotograferende mensen.

Dit avontuur is tevens het einde van de telelens. Geen dramatische val uit het bootje of zo, maar gewoon stuk... en de reparatiekosten staan niet in verhouding tot de prijs van de lens.

Jonge franjehoedjes

Gelukkig schieten de paddenstoelen inmiddels overal uit de grond. En ik besluit me een poosje bezig te houden met de prachtige fotografie die ik op de blogs zie, met bubbels, en toverdozen, en verdubbelaars.

Cyclaampje in de bubbels
Zoiets dan, het is mijn ding niet. Prachtig om te zien, bij een ander. Maar bij mijn eigen foto's stoort het me mateloos als ik niet elk detail van mijn paddestoeltje of mosje kan zien. Van die loszwevende hoedjes of bloempjes in een orgie van bubbels, hoe mooi ook bij andere bloggers,  ik word er niet blij van.

En dus besluit ik maar eens mee te doen met de bronst. Normaal gesproken sla ik dat over. Maar nu, met de groothoeklens naar de bronst. Frustrerend vooral.
De wereldfoto die ik in gedachten had waarbij de stoere man opkomt vantussen de mistige bomen en ik hem vanaf de grond schiet, zodat hij majestueus boven alles en iedereen uit torent, had gekund, qua beeld, maar bij lange na niet qua afstand. Bovendien zit ik in een kijkhut, dus dat lage standpunt zat er ook niet in.
Zodat je het gedroomde beeld inderdaad erbij moet dromen.

Edelhertenbronst

 Toch hebben dit soort plaatjes hun charme: zie hem naderen, trots en bezitterig, en al die vrouwen  negeren hem gewoon. De dames eten. Dat mis je dan toch met de telelens, troost ik mezelf.

Gelukkig begint er dan eindelijk wat regen te vallen. De paddenstoelenexplosie van augustus was in september tot stilstand gekomen door de aanhoudende droogte.

Ik ben inmiddels behoorlijk verliefd geworden op de groothoeklens. Het bos zoals je het ziet: de paddenstoelen verscholen tussen het bladerdek, de paddenstoelen klein onder eeuwenoude, reusachtige beuken, de paddenstoelen soms in enorme bundels samengedrongen, soms eenzaam op een uitgespreide vlakte.

Het blijkt een hele moeilijke vorm van fotografie,  compositie, lijnenspel, geen obstakels in beeld. En dan natuurlijk de lucht die toch altijd weer een wit uitgeslagen spelbreker is.

Duivelsbroodrussula


Porseleinzwammetjes  


Chloormycena (ruiken dus naar chloor)


Dan val je toch door de mand, met het zo zorgvuldig op een boomstam gepositioneerde takje met mycena's, want met een groothoek zie je dat dus....

Jonge honingzwammen tussen het gespleten hout
De jonge franjehoedjes een paar weken later
De zwavelkleurige hoedjes van de Zwavelkopjes

Oude Zwavelkopjes


Honingzwammen aan de voet van oude beuk

En dan is het al weer winter. De herfstpaddenstoelen maken plaats voor de winterpaddenstoelen. De wilde zwanen maken hun opwachting in de AWD. En... de mossen gaan weer kapselen!!

Gesnaveld klauwtjesmos

6 opmerkingen :

  1. Leuk geschreven, Albertine. Ik zie het voor me. Ach ja, het leven van een fotograaf gaat niet over rozen, hoor. Maar wat een prachtige serie. Vooral foto 10 is een foto die ik erg mooi vind. Ik heb dat zelf ook al eens geprobeerd, maar het valt nog niet mee om zo'n klein paddenstoeltje in deze compositie prominent in beeld te brengen. Mooi gedaan. Groetjes, Joke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ha Albertine, gelukkig ben je daar weer, ik begon me al af te vragen of er wat met je aan de hand was. Wat een heerlijk geschreven blog toch weer, en je laat zien dat je toch heel wat takken van de natuurfotografie beheerst, zelfs de toverdoos ;-)
    Het zal je niet verbazen dat ik die foto's ( 5 en 6) prachtig vind, net als de laatste van de mosjes. Maar ook je groothoekopnames kan ik waarderen, ik heb dat ook wel geprobeerd, maar nooit met bevredigende resultaten.
    Het was me weer een genoegen.
    Groetjes Loes

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Fijn dat je weer gepost hebt, Albertine. Ik val het meest op je mooie gedetailleerde bos- en paddenstoelenopnames: prachtig zijn ze.
    Hartelijke groet, Zem.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ha fijn om weer eens een blog van jou te zien Albertine. Wat een avonturen heb je beleefd en wat weer buitengewoon leuk beschreven. Mooie observaties, hilarische momenten en veel wel herkenbaar. het is af en toe ook een zoektocht naar waar je echte passie ligt.
    Je laat hier in dit blog wel zien dat je niet alleen heel kleine mosjes kunt fotograferen. Hoewel je er zelf niet tevreden over bent vind ik foto 5 en 6 wel heel fraai maar ook de foto van de hertenbronst vind ik heel mooi, prachtig hoe het mannetje net aan de horizon verschijnt.
    De groothoekfoto's van de paddenstoelen vind ik heel inspirerend, toch ook maar eens een keer weer op stap met alleen de groothoeklens.
    Veel plezier nu weer met de mosjes, daar blijft jouw hart toch wel het snelst van kloppen volgens mij.
    Natuurkieker Coby

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leuk verhaal Albertine. Tja natuurfotografie is er in allerlei soorten. En elke soort heeft zo zijn moeilijkheden en obstakels. Maar wel leuk dat je dit blog toch weer eindigt met mosjes. Niemand kan dat zo goed en weet daar zo veel van af als jij.
    Leuk dat je weer actief bent in bloggersland.
    Groeten, Gonnie

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hai Albertine,

    Gelukkig, je bent nog niets veranderd ;-)
    Naar mijn mening heb je voor geen 1 soort fotografie allerlei hele dure apparatuur nodig, maar kom je met kennis en geduld toch echt het verst. Nou is het natuurlijk wel een vereiste dat je met vogelfotografie een lens van minimaal 400mm hebt, net zoals een macrolens of groothoek onmisbaar is bij bloemen en paddenstoelen en dergelijke.
    Gelukkig doet niet iedereen hetzelfde en kan ik juist bij jouw mooi het totaalplaatje inclusief informatie zien. Het is maar net hoe je tegen een foto aankijkt en wat je zelf het meest interesseert. Hoop wel dat je iets regelmatiger een blogje schrijft.

    Groetjes,
    René

    BeantwoordenVerwijderen