donderdag 3 oktober 2013

Niet elk hoekje is een 'eethoekje'

Zo moet je dus oppassen met wat je schrijft.....

Want niet elk hoekje is een 'eet'hoekje.....

Er zijn ook paddestoelen die bij het ouder worden inderdaad, zoals menig lezer dacht, gewoon 'uit hun hoedje barsten'.  Toch levert dat meestal een wat natuurlijker missend hoekje op dan het weggesneden hoekje. En ouder wordende paddestoelen zijn - 't is net als bij mens en dier - toch minder aantrekkelijk voor de foto (al zal niet iedereen dat beamen), dus het natuurlijke hoekje stoort niet zo.

Zadelzwam
En dan heb je ook nog allerlei diertjes die zich te goed doen aan de paddestoelen. Dat levert ook een hoop schade op voor het beeld.

Plooirokje

Een van mijn favoriete paddestoeltjes is de Duinfranjehoed. Ze is vast al vaker langsgekomen in mijn blogs. Ik houd erg van het witte duinzand als entourage voor mijn beelden, niet in de laatste plaats omdat het zo lekker ligt, zeker op een zonnige middag.

Duinfranjehoed
Franjehoedjes behoren tot de familie van de Inktzwammen en hebben dus donkere sporen. Deze kleuren de aanvankelijk grijsbruine lamellen zwart.
Duinfranjehoedjes groeien op de dode wortels van grote grassen zoals Helm en je vindt ze dan ook bijna uitsluitend langs de zeereep.

Zelfs de gewone Judasoren ogen bijzonder op een eenzame stronk midden in het duinzand.


Zo sober als de Duinfranjehoedjes en deze Judasoren eruit zien, zo uitbundig zijn de Wasplaatjes, ook typische duinpaddestoeltjes, felgekleurd en klein. Ze groeien niet in het warme zand, maar in het natte gras.
Ze hebben sprookjesachtige namen zoals Puntmutswasplaat, Kabouterwasplaat, Elfenwasplaat, zodat je ze alleen al om de naam wilt vinden.

Zwartwordende wasplaat

De meest voorkomende wasplaat draagt helaas een minder poëtische naam: Zwartwordende wasplaat. Is toch minder dan Puntmutswasplaat ...

De Zwartwordende wasplaatjes hebben vaak op jeugdige leeftijd al wat zwarte vlekken, de kenmerken van het ouder worden. Oude exemplaren zijn zwart.

Zwartwordende wasplaat tussen de Brunel

Op de rand van zomer en herfst: een felgeel wasplaatje tussen de bloeiende, donkerpaarse Brunel en de zachtpaarse Watermunt. Er fladderen nog wat Vuurvlindertjes, het zonnetje schijnt en het is stil, zelfs vanaf het circuit in Zandvoort klinkt geen geraas.
Te mooi om te vangen in een foto. De paarse tinten zijn net buiten beeld gevallen en het Vuurvlindertje.....  ach, zo zijn vlinders!

Vorige week verschenen ineens ook overal weer de heksenkringen van Grote parasolzwammen. De enorme paddestoelen blijven een wondertje om te zien! Zeker als ze in een volmaakte kring staan waar nog geen damhert doorheen gedenderd is. Wat dat betreft mogen de damherten van mij hun koffers pakken richting Roemenië.
Maar ik moet nog wat oefenen op de panoramafotografie. Is toch ingewikkelder dan het ronddraaien van de camera.



Grote parasolzwammen
Grote parasolzwammen

Ook typisch voor het duin zijn de Melkboleten. Oranjebruine, kleverige boleten met witte druppels aan de lamellen en op de steel, verborgen in het grasland.

Melkboleten met druppeltjes op de steel en op de lamellen
Melkboleet tussen het gras en het mos


Nog eentje. Omdat ze zo bijzonder zijn. Niet zozeer vanwege de zeldzaamheid, maar omdat ze opvallend zichtbaar vanaf het verharde pad direct bij de ingang van het Pannenland je bijna toeriepen vanaf hun dikke boomstam: "Hey, fotografen, we staan hier! Joehoe!!". Hoeveel mensen zullen er langs gelopen zijn zonder ze te zien?
Schubbige taaiplaat

En nu maar hopen op wat regen, want het gaat hard achteruit met de paddestoelen.