donderdag 28 februari 2013

Broedend mos

Ze zijn uitgekomen.. wow! Beschuit met muisjes!

En de rest van de dag ben ik druk met de macrolens, want ze zijn wel heel erg klein. Te klein eigenlijk voor een 100 mm macro, maar dat wil je dan niet toegeven tegenover jezelf.

Eieren? Nu? In deze vrieskou? denk je misschien verbaasd.
Maar nee, geen eieren, wel broedlichamen ........ en, nou ja, ze komen ook niet echt uit ....

Laat ik het uitleggen.
In een vorig blog maakte ik al melding van het Parapluutjesmos in de plantenbak. Het Parapluutjesmos heeft evenwel geen parapluutjes, wel broedbekers.


Maar dat is niet iets waar je echt blij van wordt, broedbekers, als je hoopt op van die leuke parapluutjes.
Er liggen kleine, groene schijfjes op de bodem van de broedbekers. Soit.. . een leuke macro-uitdaging hooguit.

De vrieskou doet het Parapluutjesmos weinig goed en de broedbekers op de tuintafel staan er dan ook wat verlept bij. Van hier dus geen nieuws.

Toen ontdekte ik een tweede Parapluutjesmos in de pot met het Clematis-stekje (mrs. Cholmondeley voor de kenners). Die pot staat enigszins beschermd in een geïmproviseerde kas van een, door een van de kinderen achtergelaten, oud aquarium.

Dit Parapluutjesmos is er beduidend beter aan toe dan het mos op de tuintafel. En dus ga ik dagelijks even hoopvol kijken of er in mijn kasje misschien wel parapluutjes groeien.

Vooralsnog niet.



Maar wel bespeur ik ineens ander leven in de brouwerij, of beter gezegd, in de broedbekers dus. Ze zijn ineens uitgegroeid tot een soort uitbarstende vulkanen. Dat is niet volgens de boeken. De broedlichamen zouden door een druppeltje regenwater uit het bekertje spatten en zo als nieuwe plantjes hun eigen weg gaan.

Het 'wegspatten' dat je hier ziet is een statisch geheel. De broedschijfjes lijken als een soort klompjes uit de bekers geduwd te worden.

Dat wordt een avond googlen.
Soms is het wonderlijk om te ontdekken dat er nog altijd onderwerpen zijn waar Google nauwelijks iets vanaf weet. Ik google me suf.

De 'gemma' zoals een broedschijfje officieel heet is lastig te vinden. Er blijken veel dames te zijn die Gemma heten. Veel van de Gemma's op internet doen ook wel wat met voortplanten, maar dan toch anders.
Gemma als Plant levert over het algemeen summiere informatie op: namelijk dat ze bestaan. Punt uit. Tsja....!?


Maar via de Virtual Classroom Biology van de Radbout Universiteit vind ik dan toch een verhelderende passage. Ik citeer:

"... gemmae die geproduceerd worden uit epidermiscellen van de bodem van de gemma bekertjes (broedbekertjes). Gemmae zijn kleine broedlichaampjes met reservevoedsel en een aanleg tot rhizoïdenvorming. "

Maar dan toch ook de uitleg van de spattende regendruppel. Niets over uitbarstende vulkanen.




Toch lijkt het alsof je de gemmae ziet rondspatten. Wonderlijk. Want die boven de bekerrand uitstekende klompjes van gemmae waren er gisteren ook al. Denk ik. Misschien zijn het nieuwe vulkanen, met nieuwe broedschijfjes. Of misschien zitten er wel onvoorstelbaar veel gemmae in zo'n bekertje.
Ik weet het niet. En Google ook niet......



Boeiend is het wel. En mooi!


Naschrift:
omdat iedereen zich in de commentaren afvraagt hoe dit er nu van veraf uitziet : het bloempotje met clematisstekje en het parapluutjesmos










donderdag 14 februari 2013

Sneeuw...


Nou vooruit, dan ook maar een sneeuwblogje. Noodgedwongen schroef ik de telelens op de camera (en stop de macrolens toch maar in de tas, want je weet maar nooit.... ).

Ik voel me altijd wat verloren in het winterse landschap, een overdosis aan schoonheid, waar toch mijn blik onwillekeurig weer naar de grond dwaalt, om treurig vast te stellen dat al wat groen is toch echt onder een witte laag verscholen zit.

Dan maar vogels... maar ze lijken altijd nèt niet daar te zitten waar ik wandel.


Schapen en heel veel damherten, dat wel.....

Eenzame bomen tegen een blauw-witte achtergrond .....



't blijft een beetje snapshotten (heb geen zin om met verkleumde vingers, knielend in de sneeuw te gaan hannesen met een statief, de groothoeklens was ook wel passend geweest, bij nader inzien).

Maar dan toch een vogel, al vind ik deze toch altijd een beetje in de buurt van 'rugtas' komen, maar hij is wel leuk ton-sur-ton met het landschap.


Voor vogels kan ik eigenlijk beter gewoon thuis blijven, behaaglijk achter de pc en af en toe een blik naar buiten werpen. Aangezien er nog steeds bessen aan de boom voor mijn raam hangen, komt er van alles langs. De bessen schijnen niet echt lekker te zijn, dus één bes en dan gaan ze weer.


Maar dat weet-ie hier nog niet, dat die bes niet lekker is. Geweldig, die eerst zo begerige en vervolgens zo intens tevreden blik!

"Die heb ik toch maar mooi binnen!"
Het vieze gezicht bij het proeven maakt helaas geen deel uit van de serie.


Maar goed, terug naar het duin en de vogelloze bomen.

Soms, zo bedenk ik, moet je eigenlijk gewoon maar genieten van al het moois om je heen en de camera in de tas laten. Of misschien zelfs wel thuis. Scheelt ook een hoop gesleep: wandelen zonder al die extra kilo's rond je nek, op je rug en aan je schouder. Vreemde obsessie eigenlijk, altijd alles te moeten fotograferen.

Onder de sneeuw gaat het leven in de kleine wereld echter gewoon door. Desnoods dwars door de sneeuw heen. En als ik de heldergroene sporenkapseltjes van het Gewoon sterrenmos met hun geelrode stengeltjes parmantig boven de sneeuw zie uitsteken, is het gedaan met de telelens en de illusie ooit een begaafd vogelaar te worden.

Tevreden klik ik de macro weer op de body. En nog meer tevreden vlij ik me in de sneeuw. Vergeten zijn verkleumde vingers, overdoses aan schoonheid en natte broekspijpen.





En kijk.....!  Op Elswout bloeien de sneeuwklokjes.