woensdag 29 mei 2013

Uitvliegen

Hoe mooi gewone dingen kunnen zijn:

De laatste zaadjes van de paardenbloem staan op het punt van uitvliegen
Over uitvliegen gesproken.

Vlak nadat de reigers in het bos de nesten min of meer verdeeld hadden, arriveerde de krakersbeweging. En zonder enige bescheidenheid veroverde ze de mooiste locaties. Met vrij uitzicht over de sloot en zo. Ikzelf zou voorstander zijn geweest van een iets lager gelegen locatie, maar ja, je kunt niet alles hebben.


Het mogen dan prachtige vogels zijn, Reinheid hebben ze niet hoog in het vaandel staan, getuige bovenstaand plaatje.




Er volgt een periode van druk gedoe in en rondom de nesten.  En zie! gisteren stak er een klein koppie boven een van de nestranden uit!

Er is een lepelaartje geboren!!



 Ja... wel veel bladeren inmiddels: mooie locaties liggen altijd midden in het groen!
Een hoogwerker was ook wel handig geweest!

Ook op de grond wordt uitgevlogen. Veel mossen dragen nu rijpe kapsels. Als je er voorzichtig tegenaan tikt zie je de kleine wolkjes sporen uitvliegen.
Nee, dat heb ik niet op de foto: de wolkjes zijn te klein en vervliegen te snel.

Bij rijping richten de sporenkapsels van het Gewoon muisjesmos, die diep gebogen verscholen zaten tussen de blaadjes, zich op. 




De kapsels van het Muurachterlichtmos hebben hun dekseltjes afgeworpen en de peristoomtanden wijd geopend.

Open kapseldoosjes van Muurachterlichtmos



Dan vind ik bij bovenstaand muurtje - moet je nagaan, ik fotografeer daar vrij regelmatig! - heel veel van het in een ander blog zo fel begeerde kapselende zilvermos. Rijpe kapsels! Zo dichtbij al die tijd en toch zo onopgemerkt!

Het is dan weer een hele exercitie om die kapsels op de foto te krijgen. Alsof ze het erom doen. Ze groeien tegen een smal richeltje dat een tiental centimeters boven het water uitsteekt. Aan de zijkant dus, niet er bovenop.

Rijpe kapsels van Zilvermos
 Kruipend over het grasland vind je nu ook de grappige restanten van de vruchtjes van Vroegeling. Ik vermeldde het al in het vorige blog: na het opengaan van de vruchtjes blijft een wit vliesje achter, net als bij de Judaspenning.

Witte vliesjes blijven achter nadat de vruchtjes zijn opengesprongen en de zaden verspreid (Vroegeling) 






En zo gaat de natuur - ondanks een veel te koude lente - toch gewoon haar gangetje.

En tot slot gewoon een zonnig lenteplaatje vanuit de berm.

Smeerwortel en boterbloemen

NB. De titel van dit blog is misschien niet zo zeer ingegeven door de (bijna) uitvliegende vogeltjes en wegzwevende zaden, als wel door het laatste uitvliegende kind.
Het legenestsyndroom - komt volgens mij alleen bij de mens voor.

5 opmerkingen :

  1. Mooie associaties bij het 'uitvliegen", Albertine. Uiteindelijk vliegt alles uit, ook onze kinderen. Daarvoor hebben we ze dan ook zelfstandig leren vliegen ;-)
    Maar loslaten valt niet altijd mee...
    Hartelijke groet, Zem.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je laatste uitvliegende kind heeft je toch wel geïnspireerd tot weer een leerzaam blogje. Verrassend om nu regelmatig vogels in je blogs aan te treffen, er zit toch wel een vogelfotograaf in jou verborgen.
    Maar duidelijk is wel dat de grote passie zich nog steeds dicht bij de grond bevind.
    Mooie foto's en interessante informatie.
    Natuurkieker Coby

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi gevarieerd blog waarbij ik de paardenbloem wel heel erg mooi vind.
    De mosjes doen het ook weer goed. En de laatste foto is een mooie vrolijke afsluiter.
    groetjes Ghita

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Een blogtitel met een dubbele bodem dus, heel mooi, tja, uitvliegen gebeurt niet alleen in de natuur, en dat lege-nest-syndroon, daar kan ik niet over oordelen, maar ik wens je er sterkte mee, gewoon lekker vaker de natuur in!

    Heel bijzonder, de mini-'judaspenning', en je sporenkapseltjes bekijk ik weer met grote bewondering, zo klein, en toch zó scherp.

    Het takkengebeuren bij de lepelaars komt me bekend voor, maar toch altijd weer prachtig om te zien.

    Groetjes Loes

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hoi Albertine,
    De liefde voor al het kleine lees je altijd bij jou tussen de regels. En ja, je moet soms rare capriolen uithalen voor een foto. Dat je jezelf in bochten moet wringen is nog tot daaraan toe... Maar je kunt je camera niet even lekker neerleggen. Je laat zien dat mossen het hele jaar door de moeite waard zijn. Hier zijn de kapsels van het haarmos bijna rijp, onder het'haar' heeft het nog groene kapsel een mooi rood randje. Vind ik ook altijd zo mooi om te zien.
    Groetjes, Anita

    BeantwoordenVerwijderen