vrijdag 21 september 2012

Gras

Soms heb je van die foto's, waarvan je zo ontzettend graag zou willen dat ze gelukt waren. Ik denk dat iedereen dat wel herkent. Heel veel Fotosjop eroverheen, maar wat niet is, kan ook niet komen. Weggooien, maar dat doe je dan niet....
Met planten kun je meestal wel op herkansing, met dieren niet. En dan zit je eindeloos naar die foto te staren alsof daar het koppie scherp van zou worden.

Het is zondagmorgen, al weer een dag of tien terug dus, en de nieuwe missie is Grassen. Wat laat in het seizoen, want uitbundige grassenbloei is meer iets van het voorjaar. Maar de paddestoelen laten op zich wachten en al wat je nog aan planten ziet, is toch hoofdzakelijk grasachtig.
Ik was vorig jaar al eens begonnen met de grassen, maar gras is echt moeilijk. Om te determineren en om goed op de foto te krijgen. Wel verrassend mooi.
Ik heb de afgelopen maanden wel veel gras en passant op de foto gezet, maar het determineren kwam er niet echt van. En als je dan gaat determineren op een regenachtige dag, dan heb je dus toch altijd net weer niet de juiste details op de foto staan. Wonderlijk is dat.



Neem nu deze geelrode naaldaar......


Met veel gehannes weet ik de bloem vast te leggen: van de lange meeldraden waaraan de paarsachtige, kruisvormig geplaatste helmhokjes en de wijnrode, gevederde stempels uitdagend buiten de gerimpelde kroonkafjes hangen tot zelfs de naar voren gerichte weerhaakjes op de goudkleurige borstelharen (voor die weerhaakjes moet je wel heel erg turen!). Ik fotografeer het blad, en de bladschede met de lange haren. Kortom, niets staat determinatie nog in de weg.
Zou je denken!
"Voor het verschil tussen de Groene naaldaar en de veel zeldzamere Geelrode naaldaar dient u te voelen of de stengel direct onder de aarpluim ruw of glad is" .

Oh..  ja..... tuurlijk!
(Gelukkig is deze naaldaar spontaan opgekomen in de aardbeienpot, wat enerzijds pleit voor de onkruidachtige Groene naaldaar, en anderzijds de gelegenheid biedt om alsnog de stengel te bevoelen.)

Nog eentje uit de serie 'Spontaan in de plantenbak': de Europese hanenpoot. Ook een wereldwijd welig tierend onkruid, maar 't doet weinig af aan de schoonheid. Mooi, die vrucht die kennelijk speciaal voor de foto even opengeklapt is en zo de rode stempels en de nog in ruste zijnde helmknopjes laat zien. De Europese hanenpoot is de enige grassoort die geen tongetje heeft (een vliesje op de grens van blad en stengel; dat vliesje kan verschillende vormen en afmetingen hebben en zo bepalend zijn voor de plantennaam. Geen vliesje is natuurlijk handiger!)




Nog zo'n toppertje: Gewone glanshaver (denk ik)
Met witte stempels die als fladderende vleugeltjes uit de kafjes steken. De meeldraden lijken bijna een soort buisbloempjes. Lange kafnaalden zorgen voor een sierlijk uiterlijk.





















Een soort van tussen de stoeptegels: Kropaar.

Bijzonder toch, zo'n verborgen bloemenrijkdom.

Maar ik was op weg naar het duin.

Duinriet.....

Hoge, dichte pluimen die goud glanzen in het zonlicht.
Heel erg veel goudglanzende pluimen!




Aan de voet van de kroonkafjes (eigenlijk de bloemblaadjes van het gras) zit wit pluis. Op enig moment ziet het duin er dan ook uit als een veld vol veenpluis. Kwestie van het juiste moment en het juiste weertype. Zou komend weekend kunnen zijn.

 Hier zie je de afgevallen kelkkafjes en de bloem (het kroonkafje met meeldraden en stamper) met de krans van pluis.






Een gemakkelijk te herkennen gras is het buntgras. Het is al eerder in mijn blogs langs gekomen, met de mooie pastelkleuren van het blad. Nu bloeit het uitbundig.



In een poeltje zie ik een fiere Lidsteng. Dat is geen gras, maar een weegbreesoort. Maar wel een fotogenieke plant met de stramme stengel met kransen van naaldachtige bladeren en piepkleine bloempjes in de oksels. Heel algemeen, maar ik heb hem nog niet in de database.

Ik haal de telelens te voorschijn, want het gebied is te drassig om naar de planten toe te waden. Een mooi beschaduwd poeltje met gefilter zonlicht.

Een super plekje, kan ik uren zitten!

Naast de Lidsteng beweegt iets zenuwachtig en in hoog tempo op en neer. Naar het water, en omhoog, en weer naar het water. Razendsnelle fladderende vleugeltjes. Het zijn wel heel veel vleugeltjes. Twee libellen in een tandem.... heidelibellen schat ik in (maar er zijn vast wel libellenfans die er meer naam op kunnen plakken).

Ik vraag me af of je zoiets op de foto zou kunnen krijgen. Met mijn beperkte camera wel te verstaan. De libellen gaan geheel op in hun liefdesding en storen zich niet aan het geklik en gerommel aan kant van de poel. Dat scheelt.

Tegen beter weten in draai ik de ISO-kraan volledig open (maar dat is helaas niet zo heel erg veel, en levert gigantisch veel ruis op weet ik uit ervaring; soms zou zo'n peperdure camera toch wel leuk zijn! ); ik zet de camera in de repeteerstand (doe ik zelden, want ik heb er een hekel aan om honderden foto's te moeten uitzoeken); ik stel scherp op de Lidsteng en op hoop van zegen ga ik klikken.
Het heeft weinig met fotografie te maken, en de camera is dan ook genadeloos. Slechts één foto kan er uiteindelijk ietsiepietsie mee door.
En dan die ene...... zo spijtig.  Mooie kleuren en een beetje mystiek, zo samen scherend in een liefdesvlucht over het zongefilterde water. Maar helaas.....


Jammer hè!












En ze kijken dan ook nog een beetje zo van 'geinig hè?!' Alsof ze best weten wat ik poog te doen daar aan de rand van de poel. Die blik zie je niet zo vaak bij libelles...

Het regent.... misschien schieten er eindelijk paddestoelen uit de grond!