dinsdag 7 juni 2011

Paradijselijk Naardermeer

Ik durf nauwelijks te ademen, laat staan een voet te verzetten. Om me heen lijken de hoge, ranke rietstengels een hekwerk te vormen. Af en toe zwiept een pluim naar beneden als er een vogeltje onstuimig landt. Iets lager bloeien talloze zegge- en grassoorten, ze wuiven zacht in de wind. Hier en daar schittert nog een laatste, zilverwit veenpluisje in een straaltje zon dat door het riet heenglipt. De bodem is zachtgeel, vermengd met zeegroen, doorweven met felrood. Alles ademt stilte en ongereptheid.


Ik heb het gevoel dat ik hier niet mag zijn.
Het mag wel... tenminste ... de gids stuurde me hier heen. Ze zit op een bankje bij de aanlegsteiger en drinkt thee van vers geplukte munt.

Voorzichtig zet ik een stap, mijn voet zakt zacht verend weg in de drassige grond. Daar lonken de veenmossen, het doorgroeide haarmos en de ronde zonnedauw. Zo ver het oog reikt: veenmossen, haarmos en zonnedauw.
Ik frunnik onhandig met mijn camera. Ik weet niet goed waar te beginnen en hoe te beginnen. Natuurlijk, het liefst zou ik languit op de grond gaan liggen en urenlang al die veenmossoorten bestuderen. En fotogenieke hoeken uitzoeken met mooie lichtval voor de betoverende zonnedauw. Maar ja....

Elke stap vermorzelt een klein stukje van het paradijs. In volle lengte (en breedte) op de grond gaan liggen voelt als een totale vernietiging van het paradijs.

Ik kijk om me heen en probeer een pad te ontdekken, een stukje waar geen mooie plantjes groeien. Het is er niet. Het is zelfs lastig een plekje te vinden waar je kunt bewegen zonder complete rietvelden neer te maaien. Voorzichtig laat ik me op een knie zakken en probeer zo goed en zo kwaad als het gaat een plaatje te schieten. Onhandige houding, geen statief, de foto's zijn gedoemd te mislukken op deze manier! En dus zak ik wat dieper naar de natte grond, om de ellebogen als een alternatief statiefje te gebruiken. Dit is niet echt terrein voor de rijstzak.  En dan nog zo bijbuigen dat mijn schaduw over het te fotograferen object valt, maar de zon staat te hoog. Ik heb het gevoel dat ik alles om me heen verruïneer.
Al gauw ben ik net zo doorweekt als de veenmossen onder mij. Oppassen geblazen, want de camera is zelfs niet spatwaterdicht, laat staan moeraswaterdicht.





Ik hoor de oplettende fotograaf nu al mompelen: "had je die vlekjes niet weg kunnen sjoppen?"

Nee.......... die horen erbij ... !

De wrede waarheid van het paradijs

Zonnedauw is een geslacht van insectenetende planten. Ze hebben een rozet van lang gesteelde blaadjes, die met tal van rode, haarachtige tentakels bezet zijn; deze eindigen in een knopje, dat in de zon een kleverige vochtdruppel afscheidt, die als een dauwdruppel glinstert. Als een insect nu op zo'n kleverige knop gaat zitten, is het gedaan met hem/haar. Hij/zij blijft vastkleven en de tentakels van de zonnedauw buigen zich om het diertje heen en dit wordt door het vocht, dat een beetje lijkt op maagsap, verteerd. De tentakels zuigen de voedende bestanddelen op. Omdat de zonnedauw zich op deze wijze voedt, heeft ze geen uitgebreid wortelstelsel nodig.

In eerste instantie leg ik de link niet als ik tot mijn grote vreugde een mooie blauwe waterjuffer op de zonnedauw zie. Pas als ze niet wegvliegt, terwijl ik zit te hannesen met mijn camera tussen het riet, de zegges en de zompige veenmossen, herinner ik me de eigenschappen van de betoverende zonnedauw.

En zo kan het gebeuren, dat je het ene moment in een gelukzalige liefdesdans rondzweeft, dromend van een romantisch paringswiel, en het volgende moment in verterende tentakels een doodsstrijd levert.



De voorste is al dood, de achterste beweegt nog in een wanhopige, doch verloren strijd.






Zie hoe de tentakels zich sluiten om de tere vleugel. Ik fotografeer en huiver. De wreedheid van het paradijs. Ineens zie ik overal in de tentakels van de zonnedauw om me heen kleine insecten strijden voor hun leven. 

Het voordeel is wel dat je geen last van knutjes hebt in 't paradijs. 

Veenmossen

Veenmossen (Sphagnum) vormen een aparte groep binnen de bladmossengemeenschap. De plantjes groeien dicht tegen elkaar aan in kussens of zoden. Ieder plantje bestaat uit een stengel met zijtakken die gebundeld zijn. Meestal hangen per bundel twee of drie zijtakken naar beneden en staan er drie of vier van de stengel af. Veenmossen zijn zeegroen, zachtgeel, maar heel vaak ook rozerood gekleurd. Soms hebben ze sporenkapsels; deze lijken op ronde kralen op een kort steeltje. Hele leuke sporenkapsels dus!  Er zijn uiteraard weer heel veel verschillende soorten veenmos, dus ik moet zeker nog een keer terug naar het paradijsje vanwege de   veenmossen! Trouwens in augustus bloeit de zonnedauw met witte bloempjes, da's dus ook leuk. 

Ik fotografeer nog wat veenmos, ik denk Gewoon veenmos (dat is altijd wel gemakkelijk determineren) en misschien Wrattig veenmos, maar ik heb ze niet gedetailleerd genoeg bestudeerd om dit met zekerheid te kunnen zeggen. Ik ben dan nog ontdaan van de dood op de zonnedauw. Mijn broek en shirt zijn inmiddels drijfnat en bovendien heb ik zo'n vermoeden dat de gids inmiddels wel door de muntthee heen is. 




doorgroeid haarmos: de stengel groeit dwars door de beker met zaadcellen heen en vormt zo etages.


Veenpluis
  Dit was slechts een klein onderdeel van de totale vaartocht. Zoveel planten, zoveel doorkijkjes, ..  en .. die foto voeg ik dan toch nog toe .. gerande oeverspinnen !

Oeverspinnen zijn jagers, ze jagen onder water. Kleine haartjes op hun achterlijf houden lucht vast, zodat ze enige tijd onder water kunnen blijven. Ze kunnen ook over het water lopen. Ze maken dus geen vangweb. Wel maken ze een kraamweb: een web om de eitjes heen. Dit web is zo zwaar, dat de spin het niet op haar rug kan dragen zoals de wolfspinnen, en dus sleept het vrouwtje de zware last van het cocon met zich mee. Toch valt het leven van de oeverspinnen wel mee: meestal zitten ze op een blad te zonnebaden!



Terwijl ik waterscheerling, moerasvarens, zwanenbloemen, wateraardbeitjes en nog heel veel meer planten spot, spotten mijn medepassagiers het hele scala aan vogeltjes dat ik altijd op de blogs tegenkom. 


Het was een geweldige middag, deze middag op het Naardermeer. Ik kan iedereen aanraden   een keer deel te nemen aan zo'n excursie! Er is zoveel moois te zien!

Volgende blog keer ik weer terug naar de duinen, waar de distels en het kruiskruid bijna in bloei zijn en waar het glad parelzaad nog altijd wacht op de eerste fotograaf (ze heeft zich zo opvallend gevestigd, langs de populairste weg van het Pannenland, direct in het begin, lang voordat de damherten in beeld komen, maar nog wil niemand haar zien :(  ) !



10 opmerkingen :

  1. Leuk, mooi en herkenbaar, het is alleen bedtijd, dus ik kom morgen terug om alles nog eens heel goed te bekijken, tot dan! Loes

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hai Albertine,

    Had je die libelles niet weg kunnen shoppen ;-)

    Je fantastische serie om te bekijken. Zo krijg je toch weer een hele andere kijk op de wereld onder je voeten.
    Vooral de zonnedauw is erg mooi in beeld gebracht. Ik kom ook regelmatig in die buurt en zal de volgende keer toch eens goed uitkijken naar de zonnedauw, want het is een prachtig plantje.
    Ik vind vooral de laatste foto van de waterlelie erg mooi door de manier van belichten. Prachtig zo met die zwarte achtergrond, waardoor het wit en geel zo mooi eruit springt.

    Groetjes,
    René

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een leuk en herkenbaar verhaal, ook een dagje in Naarden geweest met Loes samen en ook nat geworden. Maar wat is het leuk om de zonnedauw en veenpluis tegen te komen. Je hebt ze mooi in beeld genomen, en nu ook met Libelle's als maaltijd. En niets wegshoppen, zo is het nu eenmaal tussen de zonnedauw, overal zie je kleine andere voorwerpjes.

    Groetjes Von

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi Albertine
    Geweldig..Zonnedauw..Wat is dat mooi!
    En wat heb je dat mooi op de foto weten te krijgen..En ja dat juffertje..Dat hoort bij de natuur.
    Ook het veenmos is prachtig om te zien..Ik geloof dat ik daar ook eens heen moet gaan.
    Maar ik ga niet voor de muntthee ;)
    Weer een geweldige log.. (en een beetje jaloers op de Zonnedauw :)
    Groetjes Henk

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een heerlijke serie (marco) foto's het is echt genieten.
    De laatste foto door het licht een prachtig plaatje geworden.
    Groet Arjen

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hallo Albertine,
    Echte macrofotografie laat je zien. Een foto met alleen een vleugel van de libel, dan kun je wel erg dichtbij komen. Mooi de zonnedauw foto's met goede info. De laatste foto, van de waterlelie is erg sfeervol met het donkere, spiegelende water. Uit je verhaal leid ik af dat je enorm genoten hebt van dit uitstapje.

    Groetjes, Gonnie

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hoi Albertine,
    Ik had beloofd om terug te komen, nou hier ben ik dan, en ik weet zeker dat ik nóg wel eens terug kom. Een prachtige en boeiende serie, die vooral zo leuk vind omdat ie herkenbaar is. Je hebt vast de fotografievaartocht gedaan? Die deed ik op tweede paasdag met Yvonne, en ik had hetzelfde gevoel als jij, toen we daar bij het veenmos aan land gingen, verbazing, verwondering geen stap durven zetten, en kletsnat worden als je uiteindelijk zo ver bent dat je deze wondere wereld nader wilt verkennen.
    Ja, dit moet voor jou zéker een paradijs zijn!
    Je foto's zijn werelds! Mijn favorieten zijn de libellenvleugel en die daar boven, maar de hele serie is top. Als ik dit zie, wil ik er weer naar toe, en me daar uren en uren gaan verliezen in al dit moois.
    Wat ik vol vreugde las: géén knutten, dank zij de zonnedauw!!
    Ik weet een plekje waar zonnedauw staat waar je ook lopend kunt komen, daar ga ik beslist binnenkort weer eens kijken, als je het door het snel groeiende riet tenminste nog bereiken kan. Mocht je interesse hebben dan kun je me dat altijd laten weten.
    Groetjes
    Loes

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hoi Albertine van mij krijg je een 10. Wat heb je een prachtige serie gemaakt en dat nog wel in die lastige omstandigheden om niets te vermorzelen. Een echte natuurliefhebber en fotograaf. Ik vind hem echt heel erg mooi. Mijn favorieten van de eerste 4 zonnedauw de onderste. Prachtig licht bijna een schilderijtje. Mooie zachte kleuren en super focus. Ook de libelle vleugel vind ik heel bijzonder en die daarboven ook. Echt mijn complimenten je hebt ze super vastgelegd. Die zou ik ook wel eens willen tegenkomen. Genieten deze serie. Fijne pinksterdagen. Enne.... welke vlekjes ? gr Andrea

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Prachtige blog. Wat heb je de zonnedauw mooi vastgelegd. Oh, en wat een wreed plantje, zoals het de juffers lanzaam vermoord. Je hebt het wel heel mooi weergegeven.

    groetjes Ghita

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Oh lala dit is werkelijk een prachtige reeks. Vooral de bovenste twee series helemaal top. Dat blauw springt er zo mooi uit. Die andere platen zijn ook heel fraai. Prachtig scherp en zeer fraaie composities.

    BeantwoordenVerwijderen