zondag 9 januari 2011

Storm aan het strand

Storm !... als een magneet word ik naar het strand getrokken.

Zandstorm aan het Bloemendaalse strand

Het is eb en het strand is breed. Het zand is nat en donker. Erboven raast het stuifzand, gedreven door de harde wind, richting duin. Als kleine donkere bobbeltjes steken de schelpen boven het natte zand uit. Er komt zelfs even een klein streepje zon tevoorschijn. Een geweldig desolaat fotogeniek landschap waarin je allerlei leuke dingen met sluitertijden kunt doen, dat wel, maar er is een probleem...............

Als je tegen de wind in loopt striemen de zandkorrels in je gezicht, binnen enkele minuten knarsen ze tussen je tanden, nestelen ze zich in je haren, ogen, oren, neus.

De camera zit dan nog veilig voor de zandkorrels opgeborgen in de cameratas.

Dilemma.....

De ware fotograaf doet natuurlijk alles voor die ENE foto.....  maar ja, de ware fotograaf heeft misschien een iets ander fotobudget dan ik....

Mijn gezond verstand zegt me dat de striemende zandkorrels desastreus zullen zijn voor de camera..........

In gedachten zie ik mezelf staan: eenzaam maar fier in de zandstorm met mijn statief wiebelend in de wind, terwijl het zand ook langzaam duintjes vormt tegen mij, mijn statief, mijn camera.

In gedachten zie ik ook die topfoto met het striemende, voortrazende zand, de perfecte sluitertijd en de perfecte belichting als net weer even dat zonnestraaltje op het zand valt ........

Een plastic zak om de camera heen frummelen temidden van de zandstorm is uiteraard ook niet direct een optie. 

Tegen beter weten in roep ik toch 'één foto dan!' terwijl mijn partner fronst 'zou je dat nou wel doen?',  om vervolgens in joggingpas richting warme chocolademelk te gaan, want hij weet inmiddels wel hoe dat zit met dat 'één foto dan'. 

Ik houd de camera zo veel mogelijk beschut tegen mijn lichaam. Is natuurlijk niet echt lekker fotograferen zo. De zandkorreltjes zetten zich niets ontziend af op de body, op de lens.............

Komt nog bij dat de camera moeilijk stil te houden is in de harde wind.


Met de wind in de rug kijk ik gefascineerd uit over het brede strand waar het zand in schijnbaar lange stroken wordt voortgejaagd richting duin: het ontstaan van de duinen in een notendop. Achter elke schelp, elk stukje hout, elke verhoging of obstakel vormt zich een klein bergje zand. 

Aan de duinrand komt het zand tot rust, tegengehouden door kleine duintjes, helmgras en de restanten van de catamarantent. 


Daar ook buigt het biestarwegras zich in de wind en hoopt het zand zich op.  Het begin van een nieuw duintje, tenminste als niet weer bij vloed de zee opnieuw een kans krijgt om het zand weg te spoelen.
Prachtige vormen ontstaan door de wisselwerking van het voortrazende zand en de obstakels op zijn weg.

Biestarwegras is de eerste bewoner van het strand
Info:
Het biestarwegras is de eerste bewoner van het strand. De plant kan daar overleven omdat ze bestand is tegen zout en bodemvocht met 2% zout nodig heeft. Ze houdt het opgestoven zand vast en zo vormen zich kleine ophopingen rondom de plant. Deze scheppen op hun beurt een voorwaarde voor het ontstaan van kleine zoetwaterreservoirs die het regenwater opvangen. Het zoete water biedt kiemkracht aan het zaad van het helmgras. Als de duintjes ongeveer een meter hoog zijn verdwijnt het biestarwegras dan ook om plaats te maken voor helmgras.


Biestarwegras


Ik moet dit niet doen........... !

Met een spijtige blik op de zandkorrels op de lens berg ik de camera dan toch maar weer op. Het is een geweldige middag, maar niet voor de fotografie  .... helaas !

6 opmerkingen :

  1. Hallo Albertine,
    Wie gisteren in het 'binnenland' was, zegt waarschijnlijk 'Storm???'
    Maar aan zee ging het idd behoorlijk tekeer en ik begrijp je dilemma heel goed. Ik heb ook wel eens met groot verlangen naar een stormachtige zee gekeken en het verstand laten winnen om mijn fotospullen te sparen.
    Niettemin ben je even heel overmoedig geweest en heb je een paar prachtige platen weten te maken waar het zand echt vanaf stuift, heel mooi!
    Groet
    Loes

    BeantwoordenVerwijderen
  2. je hebt heel wat op je hals gehaald, hopelijk nergens een klein korreltje tussen gekomen. Wel prachtige beelden geworden, wat kan het een spel van zand zijn om ons zo bezig te houden.

    Groetjes Von

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het zijn wel hele mooie foto's geworden, Albertine.
    Je hebt de sfeer goed vast weten te leggen.

    Ik hoop voor jou dat de camera en de lens geen schoonmaakbeyrt nodig hebben.

    Groetjes,
    René

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oei, ik zou dit niet durven hoor, met storm het strand op. Maar je hebt wel een paar mooie foto's eruit gehaald. Het verhaal erbij is ook leuk om te lezen. Het waaide blijkbaar aan zee wat harder dan ietsje landinwaarts.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een tweestrijd is dat dan. Ik ken dat van in de woestijn, vergelijkbare situatie natuurlijk. Maar water en zand zijn funest.
    Je hebt met wind mee, denk ik, ook mooie foto's gemaakt.
    Groetjes, Gonnie

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Prachtige foto's..Mischien wel met risico..Maar het zijn geweldige foto's geworden.
    Bij het kijken naar de foto's voel je gewoon het striemen van het zand...
    Gr Henk

    BeantwoordenVerwijderen